انشا در مورد میخواهم فقط از خودم بگویم با مقدمه بدنه نتیجه

مقدمه:
همیشه برای دیگران انشا نوشته‌ام. از پدر گفته‌ام، از مادر، از دوست، از طبیعت، از خدا. اما امروز دلم می‌خواهد فقط از خودم بگویم. راستش تا حالا فکر نکرده بودم من کیستم. هر روز صبح که بیدار می‌شوم، توی آینه نگاه می‌کنم و می‌روم. انگار خودم برای خودم غریبه‌ام. امروز می‌خواهم با خودم آشنا شوم. می‌خواهم بنشینم و به این فکر کنم که چه کسی پشت این چشم‌ها و پشت این اسم پنهان شده است.

بدنه:
اسم من را پدر و مادر برایم انتخاب کرده‌اند. من خودم آن را انتخاب نکرده‌ام. اما حالا این اسم مال من است. وقتی معلم سر کلاس صدایم می‌زند، احساس می‌کنم یک جای این دنیا هستم. یک نفر منتظر جواب من است. بعضی روزها دلم می‌خواهد اسم دیگری داشتم. اسمی که معنای بهتری داشته باشد یا قشنگ‌تر باشد. اما بعد فکر می‌کنم این اسم سال‌هاست با من زندگی کرده، خنده‌های مرا دیده، گریه‌های مرا شنیده. نمی‌شود رهایش کنم.

من چیزهای زیادی دوست دارم. باران را دوست دارم، مخصوصاً وقتی بی‌خبر ببارد و همه خیس شوند. کتاب را دوست دارم، آن قدر که گاهی تا دیروقت بیدار می‌مانم و مادر دعوایم می‌کند. سکوت را دوست دارم، اما از تنهایی می‌ترسم. چای شیرین را دوست دارم با یک تکه کیک ساده. بعضی چیزها را هم دوست ندارم. بی‌عدالتی را دوست ندارم. تمسخر دیگران را دوست ندارم. وقتی کسی پشت سر دیگری حرف می‌زند، دلم می‌گیرد.

من همیشه آن قدر که باید خوب نیستم. گاهی دروغ می‌گویم، گاهی درس نمی‌خوانم، گاهی از کمک به دیگران فرار می‌کنم. بعضی شب‌ها که تنها می‌شوم، به کارهایم فکر می‌کنم. دلم می‌خواهم برگردم و آن‌ها را درست کنم. اما نمی‌شود. یک قول به خودم داده‌ام که فردا بهتر باشم. همیشه هم نمی‌شوم، اما دست از تلاش برنمی‌دارم. شاید همین من باشم. کسی که کامل نیست اما می‌خواهد باشد.

من آرزوهای بزرگ و کوچک دارم. آرزوی کوچکم این است که یک روز بدون دعوا و ناراحتی بگذرد. آرزوی بزرگم را تا حالا به کسی نگفته‌ام. دوست دارم روزی نویسنده شوم. نه برای پول و شهرت. می‌خواهم کلمه‌ها را طوری کنار هم بچینم که دل کسی را تکان بدهد. می‌خواهم یک نفر کتاب مرا بخواند و بگوید «این حرف خود من بود». شاید این بزرگ‌ترین آرزوی یک آدم معمولی مثل من باشد.

نتیجه‌:
حالا که این انشا را تمام می‌کنم، انگار یک دوست جدید پیدا کرده‌ام. خودم. فهمیدم من فقط یک اسم یا یک چهره توی آینه نیستم. من خنده‌هایم هستم، اشتباهاتم هستم، آرزوهایم هستم. من پسر یا دختری هستم با کلی خوبی و بدی، با کلی توانایی و ضعف. دیگر از خودم توقع ندارم فرشته باشم. همین که آدمم و سعی می‌کنم بهتر شوم، کافی است. شاید روزی کسی این انشا را بخواند و بگوید این من هم هستم. آن وقت می‌فهمم من در این دنیا تنها نیستم.