انشا در مورد روز حمل و نقل با مقدمه بدنه نتیجه

مقدمه:
بیست و ششم آذر در تقویم ایران به نام روز ملی حمل و نقل و رانندگان ثبت شده است. این روز تنها یک تاریخ در میان روزهای سال نیست؛ بلکه نماد ایثار و ازخودگذشتگی مردانی است که نبض اقتصاد و زندگی روزمره ما در دستان پرمهرشان می‌تپد . شاید ما هر روز اتوبوس‌ها و کامیون‌هایی را ببینیم که از کنارمان عبور می‌کنند، اما کمتر به رنج‌ها و فداکاری‌های پشت فرمان این غول‌های آهنین می‌اندیشیم. روز حمل و نقل فرصتی است برای ادای دین به این قشر خاموش اما پرتلاش.

بدنه:
قصه نامگذاری این روز به سال‌های دور و دشوار جنگ تحمیلی بازمی‌گردد. آذر ۱۳۶۱، انبوهی از کشتی‌های باری در بنادر جنوبی لنگر انداخته بودند و کالاهای اساسی مردم پشت دروازه‌های بندر زمین‌گیر شده بود. از یک سو تهدید دشمن و خطر بمباران کشتی‌ها، از سوی دیگر بیمه‌های جنگی و بحران اتمام ذخایر کشور، مسئولان را در تنگنای سختی قرار داده بود . در چنین شب تاریکی بود که فرمان تاریخی امام خمینی از رادیو پخش شد: فراخوانی از جنس جهاد، برای کامیونداران کشور. آنان بی‌درنگ به پاخاستند و صحنه‌هایی از ایثار خلق کردند که در تاریخ این سرزمین ماندگار شد. چهارده سال بعد، در سال ۱۳۷۶، به پاس آن حماسه و برای آگاهی جامعه از نقش حیاتی حمل و نقل، بیست و ششم آذر به عنوان روز ملی حمل و نقل نامگذاری گردید .

اما امروز، در واپسین روزهای پاییز که دوباره نام این روز بر سر زبان‌ها می‌افتد، شایسته است از زاویه‌ای دیگر نیز به حمل و نقل بنگریم. رانندگان این مرزوبوم، همان قهرمانان دیروز، امروز با انبوهی از دغدغه‌ها و مشکلات دست‌به‌گریبان‌اند. فرسودگی ناوگان، جاده‌های ناایمن، هزینه‌های سرسام‌آور تعمیرات و نگاه مهربان‌تر مسئولان، آرزوهای دیرینه این قشر زحمتکش است . آنان که در سخت‌ترین شرایط جوی و تاریک‌ترین شب‌ها، نان حلال را به خانه می‌برند و پاره‌ای از تن خود، یعنی سلامتی‌شان را، در این راه به باد می‌دهند. دیسک کمر، آرتروز، بیماری‌های قلبی و دلتنگی‌های بی‌پایان دوری از خانواده، بخش پنهان اما همیشگی شغل آنان است .

جالب است بدانیم که نامگذاری تنها به یک روز خلاصه نشده و هفته‌ای که ۲۶ آذر در آن قرار دارد، «هفته حمل و نقل، رانندگان و راهداری» نام گرفته است. هر روز این هفته با یک شعار مشخص، نقشی از پیوند حمل و نقل با زندگی مردم را روایت می‌کند: «حمل و نقل و مردم»، «حمل و نقل و رانندگان»، «حمل و نقل و محیط زیست» و «حمل و نقل و ایمنی» . این عناوین به ما می‌آموزد که حمل و نقل، سپری کردن جاده نیست؛ فرهنگی است که با قانون، آموزش، پلیس، سلامت جامعه و حتی هوای پاک گره خورده است. بیست و شش آذر، یادآور این حقیقت است که چرخ‌های پیشرفت کشور، بدون حضور رانندگانِ امین و متعهد، هرگز نخواهد چرخید.

نتیجه:
روز حمل و نقل، روز بزرگداشت مردانی است که کوهِ صبوری را بر دوش می‌کشند و لبخند را به لب‌های مردم می‌آورند. روز پدرانی که بودن‌هایشان کوتاه و نبودن‌هایشان طولانی است و فرزندانشان سلطنت عشق را در دلتنگی جاده‌ها تجربه می‌کنند . بیاییم این روز را نه فقط با شعار و تبریک، بلکه با نگاهی عمیق‌تر به جایگاه حمل و نقل و احترام به فعالان این عرصه پاس بداریم. استفاده بیشتر از وسایل حمل و نقل عمومی برای کاهش آلودگی و ترافیک، و نیز قدرشناسی از رانندگانی که هر روز ما را به مقصد می‌رسانند، کوچک‌ترین کاری است که از دست ما برمی‌آید. به امید روزی که جاده‌های ایران برای رانندگانش امن‌تر و زندگی برای آنان آرام‌تر شود.