انشا در مورد طنز با مقدمه بدنه نتیجه

مقدمه:
همه ما دوست داریم بخندیم. خنده حال آدم را خوب می‌کند، غم‌ها را دور می‌ریزد و دل را سبک می‌کند. اما بعضی خنده‌ها شیرین‌اند و بعضی تلخ. بعضی خنده‌ها دل کسی را نمی‌شکنند و بعضی تا ته دل آدم را زخمی می‌کنند. طنز یعنی همان خنده شیرین. یعنی بتوانی دیگران را بخندانی بدون این که کسی از خنده تو ناراحت شود. طنز یعنی هنر خوب خنداندن.

بدنه:
بسیاری از مردم فکر می‌کنند طنز یعنی مسخره کردن. اما این دو با هم خیلی فرق دارند. در مسخره کردن، ما به کسی می‌خندیم و او را کوچک می‌کنیم. ممکن است از قیافه او بگوییم یا از حرف زدنش یا از اشتباهی که کرده است. این کار نه تنها محبت نمی‌آورد، بلکه دل آدم‌ها را می‌شکند و دوستی‌ها را خراب می‌کند. اما در طنز، ما به موضوع می‌خندیم، نه به شخص. می‌شود به یک اتفاق خندید، به یک رفتار نادرست خندید، حتی به خودمان خندید، بدون این که کسی تحقیر شود.

طنز یک هنر است و توانایی هر کسی نیست. معلم ما می‌گوید طنز یعنی حرف جدی را با زبان شیرین گفتن. گاهی ما می‌خواهیم به کسی تذکر بدهیم که کار اشتباهی انجام می‌دهد. اگر با خشونت بگوییم، ناراحت می‌شود و شاید حتی نشنود. اما اگر همان حرف را با لبخند و به زبان طنز بگوییم، هم تأثیرش بیشتر است و هم کسی دلگیر نمی‌شود.

خنده سالم فواید زیادی دارد. وقتی می‌خندیم، خستگی ما بیرون می‌رود و انرژی تازه می‌گیریم. دعواها تمام می‌شود و کینه‌ها کم می‌شود. خانواده‌ای که در آن خنده هست، خانواده شادتری است. کلاسی که گاهی شوخی‌های بامزه در آن جریان دارد، درس برای بچه‌ها شیرین‌تر می‌شود. حتی خود ما وقتی به خودمان می‌خندیم و از اشتباهاتمان درس می‌گیریم، راحت‌تر می‌توانیم جلو برویم و از شکست‌ها نترسیم.

نتیجه‌:
طنز نعمتی است که خدا به بعضی آدم‌ها داده است، اما همه ما می‌توانیم یاد بگیریم شاد باشیم و دیگران را هم شاد کنیم. لازم نیست حتماً لطیفه بگوییم یا استعداد خاصی داشته باشیم. همین که لبخند بزنیم، همین که دیگران را مسخره نکنیم، همین که شوخی‌هایمان مرز ادب را نگه دارد، ما هم در شادی دیگران سهیم شده‌ایم. پیامبر ما همیشه لبخند می‌زد و با یاران خود شوخی می‌کرد. خنده اگر برای شادی دل دیگران باشد و دل کسی را نشکند، عبادت است.